Buurthuis Molenpad definitief gesloten

Molenpad

Foto: SBO

Op 16 oktober 2017 is buurthuis Molenpad in de Van der Kooystraat op slot gedaan. De gemeente heeft het Carex in handen gegeven voor bewoning.

Toen per januari 2017 penningmeester en voorzitter Vogel en Jansma er mee ophielden bleef Baukje van der Zee, na 16 jaar beheer, als enige over in het bestuur. Beoogd penningmeester Tjebbe Efdé stond haar bij maar zij zagen geen kans het buurthuis voort te zetten. Toen we hier in 2018 bij betrokken werden restte ons ook niet veel anders dan te proberen met hen de sluiting netjes af te handelen. Voor de inboedel is bijvoorbeeld een rommelmarkt georganiseerd op 1 december.

Toch riep dit bij ons veel vragen op, had dit niet anders gekund? Hoe kan het dat aan de andere kant van de wijk een grote nieuwe organisatie –Netwerkcentrum Oud Oost- wordt opgetuigd, met opbouwwerker en beheerder, terwijl dit buurthuis duidelijk ondersteuning nodig had?

Zijn er niet voldoende bestuurders in de wijk en waar ligt dat dan aan: de veranderde samenstelling van de wijk, meer studenten, minder gezinnen? Of het terugtrekken van de mensen op zichzelf, achter pc en facebook?

Het laatste geloven we niet in, Buurthuis Welgelegen is bijvoorbeeld twee jaar gesloten geweest (door oorzaken die overigens voorkomen hadden kunnen worden) dat hebben we weer weten open te krijgen en niemand kan zeggen dat het niet een duidelijke functie vervult, we horen altijd dat het zo’n gezellig buurthuis is!

Naar onze mening verdient de Molenpadbuurt ook een laagdrempelige voorziening, het is een kleine wijk maar zit ingeklemd tussen drukke verkeersstromen -Vliet, Bleeklaan, Wijbrand de Geest- en zeker voor jonge ouders met kleine kinderen en ouderen is een veilig, gezellig knooppunt van belang.

Alleen het feit al dat niemand van de “georganiseerde” wereld ons op de hoogte bracht van de zwakke situatie van het buurthuis zegt al iets over één van de oorzaken van sluiting, het ontbreken van communicatie vanuit en naar de wijk.

De Molenpadbuurt lijkt uit los zand te bestaan wat hooguit even aan de kar van de opbouwwerker blijft hangen, een vergeten stukje. Jammer, jammer.

Jammer voor al die mensen die er veertig jaar de schouders onder hebben gezet en jammer voor al die mensen die hun eigen buurt niet meer –leren- kennen. Wij denken dat het anders had gekund.